Przed śmiercią, starzec na wózku inwalidzkim chciał pożegnać się ze swoim koniem: ale gdy tylko przytulił swojego wiernego przyjaciela, wydarzyło się coś nieoczekiwanego.

Lekarze ogłosili, że staruszkowi zostało zaledwie kilka dni życia.

Jego syn i córka przygotowywali się już na najgorsze, podczas gdy starzec, siedząc na wózku inwalidzkim na dziedzińcu, wpatrywał się w milczeniu w przestrzeń. Jego oddech stał się ciężki, a oczy zmęczone. Wydawał się zrezygnowany.

Ale nagle na dziedziniec wprowadzono jego starego przyjaciela: konia, z którym spędził całe życie. Dwadzieścia lat wcześniej orał nim pola, jeździł do sąsiedniej wsi i zabierał wnuki na spacery.

Od tamtej pory byli nierozłączni. Sąsiedzi, dowiedziawszy się, że starzec tęskni za swoim wiernym towarzyszem, postanowili dać mu drobną nagrodę i przyprowadzili konia.

Koń podszedł powoli, bez stukotu kopyt, jakby wiedział, że jego pana nie należy niepokoić. Pochylił głowę i przycisnął ciepły pysk do jego policzka. Mężczyzna zamknął oczy i mruknął:

— Dziękuję ci, przyjacielu… za wszystko. Wybaczcie, jeśli się mylę…

Koń lekko się cofnął, po czym delikatnie chwycił uzdę zębami i podał ją starcowi. To była ich cecha charakterystyczna: dawniej, gdy właściciel jechał konno, koń zawsze tak robił, jakby zapraszając go do wsiadania.

Ale teraz wydawało się to szalone: starzec był przykuty do wózka inwalidzkiego, ledwo mógł utrzymać ręce w górze. Mimo to chwycił za rzemień, a koń ostrożnie uklęknął, pozwalając mu unieść drżącego pana na swój grzbiet. Sąsiedzi stali tam z niedowierzaniem.

Cud trwał kilka minut. Starzec, ledwo panując nad sobą, wciągnął znajomy zapach, poczuł siłę zwierzęcia pod sobą i wiatr gładzący jego siwe włosy. Znów był młody, wolny i żywy. I po raz pierwszy od dawna uśmiech rozświetlił jego twarz.

Gdy koń delikatnie zaniósł go z powrotem na siodło, mężczyzna zamknął oczy, jakby usatysfakcjonowany tym szczęściem.

Kilka godzin później umarł… ale nie umarł w próżni, lecz z uśmiechem i wdzięcznością, po ostatnim spacerze z przyjacielem.