Ojciec odkrywa, że jego bliźniaki są tak naprawdę jego braćmi – Historia dnia
Po tym, jak badania medyczne wykazały coś dziwnego w jego grupie krwi, Harry wrócił do domu, by spotkać się z żoną Nancy, i odkryć, że życie, które zbudowali przez ostatnie 12 lat, było kłamstwem. Ale czy pozwoli, by to odkrycie zniszczyło jego rodzinę?
Harry patrzył, jak jego dzieci śmieją się z czegoś i uśmiechał się do nich bezgłośnie. Chociaż byli bliźniakami, Josh cierpiał na ciężką anemię, którą odkryli dopiero po kilku tygodniach obserwowania dziwnych objawów. Na szczęście jego brat, Andrew, wydawał się być całkowicie zdrowy.
Ich lekarz rodzinny zdecydował się na wykonanie kolejnych badań i poprosił Harry’ego o wykonanie badania krwi na wypadek, gdyby potrzebowali transfuzji. Cała trójka przebywała teraz w gabinecie w szpitalu dziecięcym, czekając na wyniki i leczenie.
W końcu drzwi się otworzyły i lekarz wszedł, nie podnosząc wzroku. Całą swoją uwagę skupił na trzymanych w rękach papierach, a Harry nerwowo wstał.
„Dzień dobry, panie Campbell” – przywitał się podekscytowanym głosem i uścisnął dłoń Harry’ego.
„Dzień dobry, doktorze Dennison” – dodał Harry, prosząc chłopców, żeby przywitali się z lekarzem. „Mamy nadzieję, że dowiemy się, jak postępować”.
„Tak” – mruknął lekarz, okrążając ich, by podejść do krzesła przy biurku. „Właściwie, panie Dennison, chciałbym z panem porozmawiać. Czy chłopcy mogą poczekać na zewnątrz?”
Harry szeroko otworzył oczy, ale szybko się otrząsnął. „Oczywiście” – skinął głową. „Chłopaki, zostawcie nas na chwilę, proszę”.
Bliźniacy, którzy byli w dobrym humorze, mimo że byli u lekarza, spoważnieli, ale Josh złapał Andrew za ramiona i wyszli.
„Dobrze, proszę bardzo, doktorze. Jestem gotowy na wszystko. Nasza rodzina to przetrwa” – wyszeptał Harry, siadając na krześle przed doktorem Dennisonem i pochylając się bliżej jego biurka. „Co się dzieje z Joshem? Co teraz zrobimy?”
„Proszę się uspokoić, panie Campbell” – westchnął lekarz i odsunął się. „Na razie nie martwię się zbytnio o Josha. Ma niedobór żelaza, ale zaczniemy od suplementacji, być może dożylnie. Zazwyczaj profilaktycznie badamy rodziców i innych członków rodziny. Ale chciałem z nim porozmawiać o czymś innym”.
Harry dotknął piersi, czując ulgę, że lekarz nie martwi się o jego syna. To musiało oznaczać, że jego stan nie jest aż tak poważny. „Bardzo dobrze. Co się dzieje?”
Doktor Dennison zacisnął usta. „Panie Campbell, czy adoptował pan tych chłopców?”
„Nie” – Harry pokręcił głową. „Pobraliśmy się z żoną w ciąży i to w pośpiechu”.
Ta odpowiedź tylko sprawiła, że lekarz westchnął i zamknął oczy. „To trochę delikatne, ale jego grupa krwi jest niezgodna z grupą krwi chłopców”.
„Cóż, to się często zdarza. Prawda? To znaczy, niektórzy rodzice nie mogą oddawać krwi swoim dzieciom, bo są mieszanką dwóch osób” – Harry wzruszył ramionami.
„Nie, proszę pana. Tak, niektórzy biologiczni rodzice nie mogą zostać dawcami. Ale chodzi mi o to, że pan nie może zostać dawcą, ponieważ nie może pan być biologicznym ojcem tych chłopców” – wyjaśnił powoli dr Dennison, ale przyspieszył, widząc twarz Harry’ego. „Grupa krwi nie jest decydującym czynnikiem w rodzicielstwie, ale pańskie bliźnięta mają grupę krwi A. Pan i pańska żona macie grupę B”.
Harry otworzył i zamknął usta. „Ale to niemożliwe” – mruknął, a jego dłonie drżały, gdy zakrywał usta.
„Bardzo mi przykro, proszę pana. Widziałem te wyniki kilka dni temu, więc pozwoliłem sobie również wykonać test DNA na jego próbkach krwi” – kontynuował lekarz ponuro, podsuwając Harry’emu jakieś papiery. „Rozumiem, że trudno to usłyszeć. Ale to nie wszystko”.
Harry spojrzał na lekarza, odsłaniając otwarte usta i biorąc dokumenty. „Co jeszcze może być?” – zapytał zmieszany. Jego oczy odczytały wiele niezrozumiałych terminów medycznych i poszły dalej. Ale Harry zwrócił wzrok na lekarza, widząc coś jeszcze bardziej zaskakującego.
Lekarz miał współczujący wyraz twarzy. „To nie pomyłka, panie Campbell” – zaczął. „Josh i Andrew są technicznie rzecz biorąc jego przyrodnim rodzeństwem”.
Harry był oszołomiony rewelacjami lekarza, ale był pewien, że będzie miał więcej pytań. Zapytał jednak dr. Dennisona o leczenie Josha i wyszedł z chłopcami. Zabrał ich na burgery, ponieważ Josh bardzo potrzebował jedzenia i chciał spędzić z nimi trochę czasu.
Byli dobrymi facetami i mieli najlepszy związek na świecie. Lubili wszystkie te same rzeczy: baseball, filmy, muzykę i wiele innych. Josh uwielbiał cytować sceny z filmu „Ojciec Chrzestny”, bo zawsze rozśmieszały Harry’ego.
Ale wyniki nie kłamały. Bliźniaki, które wychowywał przez ostatnie 12 lat – ich dzieci, jego świat i jego przyszłość – nie były jego. Najgorsze było to, że były dziećmi swojego ojca, co oznaczało, że… Nancy była z nim.
To nie miało sensu. Była już w ciąży, kiedy przedstawiono ją rodzicom. Może powinnam poprosić dr. Dennisona o wykonanie dodatkowych badań.
Kiedy chłopcy skończyli jeść, odwiózł ich do domu. Nancy nie poszła z nimi na wizytę u lekarza, ponieważ musiała wpuścić fachowca, który miał wyremontować ich łazienki. Parkując w garażu, Harry próbował znaleźć odpowiednie pytania, które mógłby mu zadać w sprawie wyników badania krwi i DNA.
Długo nie mógł wydostać się z pojazdu, a gdy usłyszał krzyki dzieci: „Dziadku, jak się cieszę, że cię widzę!”
Harry poczerwieniał i zacisnął pięści tak mocno, że nie zdał sobie sprawy, że kluczyki do samochodu przebiły mu skórę, dopóki ból nie stał się zbyt intensywny. Wściekłość i ból, które tłumił w gabinecie doktora Dennisona, przetoczyły się przez jego ciało niczym tsunami.
Ale nie mógł włamać się do domu i stanąć twarzą w twarz z żoną i ojcem. Chłopcy byli tam.
Wszyscy zebrali się w kuchni, a Harry, wchodząc, wymusił uśmiech. „Co tu robisz, tato?” – zapytał z napięciem.
Jego ojciec uśmiechnął się. „Mówiłeś mi, że wykonawca przyjdzie dzisiaj. Nie wiedziałem, że masz umówioną wizytę u lekarza, ale dzięki Bogu przyszedłem, bo myślę…”.
„Chłopaki, nie wybieraliście się do Bobby’ego na piżamową imprezę z grami wideo?” zapytał Harry bliźniaków, przerywając ojcu, który mógł rozmawiać o wszystkim, jeśli tylko ktoś mu nie przeszkadzał.
„Dobrze! Ruszajmy!” – powiedział Andrew. Chwycili stery i uciekli. Jego przyjaciel był zaledwie kilka domów dalej, a Harry miał idealną okazję, żeby skomentować słowa doktora Dennisona.
„Harry, jest jakiś problem? Co się stało z Joshem?” – zapytała go żona Nancy. Widziała coś nie tak w jego wyrazie twarzy.
Harry zamknął oczy. „Znam prawdę, Nancy. Spaliście ze sobą?” – zapytał, nie chcąc dłużej opóźniać tej rozmowy.
Nancy aż otworzyła usta ze zdumienia i natychmiast spojrzała na Roberta.
„To nie tak, jak myślisz, synu” – przerwał Robert, kręcąc głową.
„O co więc chodzi? DNA nie kłamie?” – zapytał, patrząc to na jednego, to na drugiego… ale żadne z nich nie potrafiło udzielić mu jednoznacznej odpowiedzi.
Trzynaście lat wcześniej, w Las Vegas…
Nancy delektowała się rytmem muzyki, tańcząc po parkiecie, by dotrzeć do baru. Ona i jej przyjaciółka były w słynnym hotelu w Las Vegas, a klub był pełen ludzi. Marzyły o tym odkąd poznały się na pierwszym roku studiów. Po ukończeniu studiów zaczęły oszczędzać i w końcu wybrały się na weekend do miasta występków.
To było wszystko, czego chcieli, ale Nancy potrzebowała kolejnej kolejki. Nie byli wystarczająco pijani.
„Ej! Pięć kieliszków tequili, proszę. Możesz nam dać jeszcze cytryny?” krzyknął do kelnera, przekrzykując muzykę i zobaczył, jak ten kiwa głową. Odwrócił się, by zobaczyć, jak ciała wirują na parkiecie, poruszając się w oczekiwaniu na drinki, gdy nagle do jego nozdrzy dotarł zapach drogich męskich perfum.
Po lewej stronie Nancy zobaczyła mężczyznę z siwą głową i brodą, który uśmiechnął się do niej. „Cześć, piękna. Mogę ci postawić drinka?”
Poczuła się zaszczycona tym zainteresowaniem. „Już kupuję coś dla przyjaciół” – odpowiedziała, a jej policzki pokryły się rumieńcem. Mężczyzna musiał być dwa razy starszy, ale był silny, uwodzicielski i miał w sobie bardzo pociągający wyraz pewności siebie. „Pewnie nie chcesz, żeby chłopcy cię zaczepiali, prawda?”
Mógł to być alkohol albo perfumy mężczyzny, ale nagle nie miała ochoty wracać do przyjaciółek. „To babska wycieczka, ale przyjeżdżamy tu w poszukiwaniu przygód. Wszystko może się zdarzyć” – odpowiedziała, patrząc w dół i w górę spod gęstych sztucznych rzęs.
Kiedy kelner przyniósł jej shoty, Nancy nawet tego nie zauważyła. Śmiał się, przeczesywał włosy i świetnie się bawił. Przystojny starszy mężczyzna przyciągnął ją bliżej, obejmując ją w talii, a ona omal nie zemdlała w jego ramionach.
„Czy chciałabyś kontynuować to w moim pokoju?” wyszeptał jej do ucha.
Skinęła głową, niemal jak zahipnotyzowana, a dreszcz przebiegł jej po plecach. „Pozwólcie, że przyniosę te drinki moim dziewczynom i dam im znać” – odpowiedziała Nancy, oblizując wargi i przełykając ślinę. Dziewczyny wiwatowały, gdy Nancy powiedziała im, że wychodzi z mężczyzną, i poszła za nim do wyjścia.
Nawet nie dotarli do swojego pokoju, bo chemia między nimi aż kipiała już w windzie…
„Wczorajsza noc była cudowna” – powiedział Robert do Nancy, powoli całując ją w policzek.
„Tak” – skinęła głową, czując zawroty głowy.
Obudzili się, zamówili śniadanie i rozmawiali przez godzinę, zanim Robert powiedział, że musi wyjść. Uścisnęli sobie dłonie, idąc na postój taksówek i pożegnali się.
Nancy wiedziała, że już go nigdy nie zobaczy i nie miała nic przeciwko. Jego noc była pełna przygód i namiętności, dokładnie taka, jaka powinna być podczas podróży do Las Vegas. Szybko wsiadła do swojej taksówki, podekscytowana perspektywą opowiedzenia znajomym wszystkiego o swoim wieczorze z tajemniczym i seksownym starszym mężczyzną.
„To nie może się dziać naprawdę” – powiedziała Nancy swojemu ginekologowi. „Proszę, powiedz mi, że to żart”.
„Słuchaj, analiza domowa czasami może zawieść, ale ta jest prawdziwa” – poinformował Nancy z cierpliwym uśmiechem. „Badania krwi nie kłamią”.
„Więc to nie była planowana ciąża” – powiedział jej ginekolog. „Chcesz porozmawiać o swoich możliwościach?”
„Abortować, tak mówi?” zapytała Nancy, marszcząc brwi.
„Albo oddasz je do adopcji, albo zatrzymasz dziecko. Jak chcesz” – skinął głową. „W każdym razie to twój wybór”.
„Słyszałam, że aborcja może być ryzykowna… A co, jeśli coś się nie uda i będę miała problem z zajściem w ciążę?” – wyjąkała Nancy.
„To bardzo mało prawdopodobne. Aborcje są dziś dość bezpieczne, ale nie podejmuj decyzji na tej podstawie” – dodał lekarz, klepiąc Nancy po ramieniu.
Nancy westchnęła i wyszła z gabinetu lekarskiego, nie wiedząc, dokąd iść ani co robić.
„Cholera!” – wykrzyknęła Anna, kręcąc głową i popijając drinka. Nancy umówiła się z nią na drinka, czego najwyraźniej nie mogła teraz zrobić.
„Seh” – warknął.
„Ojcem jest ten mężczyzna z Las Vegas, prawda?” – kontynuowała jej przyjaciółka.
„Czy jest jakiś sposób, żeby to znaleźć?”
„Co zamierzasz zrobić?”
„Nie wiem” – odpowiedziała Nancy, przygryzając wargę. „Chyba będę musiała urodzić to dziecko”.
„I chyba nie wiem.”
„Jesteś szalona” – szepnęła jej przyjaciółka i potarła jej czoło.
„Właściwie nie. Mam na myśli…”.
Ich poważną rozmowę przerwał męski głos.
Nancy i Anna zobaczyły dwóch mężczyzn, którzy nieśmiało się do nich uśmiechnęli.
„Mój przyjaciel i ja widzieliśmy, że są zbyt poważni, i pomyśleliśmy, że powinniśmy podejść bliżej, żeby ich pocieszyć” – kontynuował ten sam mężczyzna.
Anna spojrzała na Nancy, żeby sprawdzić, czy ta chce odstraszyć mężczyzn, ale ta była zbyt miła.
„Oczywiście. Przydałoby nam się trochę rozrywki” – powiedziała im Nancy.
„Fantastycznie. Jestem Oliver, a to Harry” – przedstawili się, a Nancy i Anna zrobiły to samo. Rozmawiały przez pół godziny, zanim Oliver zabrał Annę na tańce i wyszedł.
„Zauważyłem, że nie pijesz” – powiedział Harry, nerwowo pocierając szyję.
„Tak. Mam…” – Nancy zatrzymała się na chwilę. – „Zgagę, nie czuję się najlepiej. Przyszłam po Annę, która potrzebowała wieczoru pełnego zabawy”.
„Och, jaka szkoda. Powinieneś odpoczywać.”
„Nie, w porządku. Ja też musiałam wyjść z domu. Bycie sam na sam ze swoimi myślami czasami nie jest przyjemne” – kontynuowała Nancy. „Więc opowiedz mi o sobie. Pozwoliliśmy Oliverowi i Annie zdominować rozmowę”.
„Tak, tak zrobiliśmy. Cóż, jestem menedżerem…”.
Rozmawiali, podczas gdy Oliver i Anna stali na parkiecie godzinami. W końcu podszedł do niej przyjaciel i złapał ją za ramię. „Chodźmy do damskiej toalety” – nalegał.
„Dobra, chyba muszę iść” – Nancy przeprosiła Harry’ego.
„Idź z nim do łóżka” – powiedziała Anna, gdy tylko weszli do łazienki.
„Zrób to z nim dziś wieczorem” – kontynuowała jej przyjaciółka, niemal żądając. „Nie jesteś w ciąży od dawna. Ta sprawa w Las Vegas miała miejsce zaledwie trzy tygodnie temu. Prześpij się z nim. Powiedz, że cię zapłodnił i miej z nim dziecko”.
„Czy ty oszalałaś?” Nancy chciała krzyknąć, ale powstrzymała się.
„Nie, jesteś szalona, myśląc, że stać cię na samotną matkę” – kontynuowała Anna. „Zrób to. Wydaje się dobrym facetem. Przystojnym. Trochę niezdarnym i zbyt troskliwym, ale będzie dobrze, zobaczysz”.
„Anno, nieetyczne byłoby to zrobić” – kontynuowała Nancy przerażona.
„Och, nieważne. Mężczyźni wykorzystują kobiety na każdym kroku” – upierała się jej przyjaciółka. „Mówię ci, że urodzenie tego dziecka w pojedynkę będzie straszne. Mam koleżankę z liceum. Była najbystrzejsza w klasie, z wyjątkiem momentu, gdy zaszła w ciążę i mężczyzna uciekł. Wszystkie jego marzenia, wszystkie ambicje poszły w zapomnienie, gdy zdecydował się je mieć”.
„Anno, mam dyplom i pracę. Mogę wychować to dziecko, nie jestem taka jak twoja koleżanka” – westchnęła zirytowana Nancy. Ale w głębi duszy propozycja Anny nie była wcale okropnym planem. Może lepiej dać dziecku ojca, niż stawiać czoła macierzyństwu samotnie. „Dobrze. Pomyślę o tym”.
„Tak! Zobaczysz, mam przeczucie, że weźmiesz ślub z tą!” Anna się uśmiechnęła.
„Ach, zamknij się” – Nancy ponownie zaprzeczyła ruchem głowy i znów wyszli.
Jej przyjaciel i Oliver wrócili na parkiet, a Nancy usiadła z Harrym. Rozmawiali jeszcze chwilę, a ona cały czas myślała o słowach Anny. W pewnym momencie przysiągł, że nie zrobi czegoś tak podłego.
Harry z kolei kontynuował rozmowę, podczas gdy ona toczyła wewnętrzną walkę. W pewnym momencie musiała podjąć decyzję i pomyślała o tym, że jej syn będzie pytał o ojca w przyszłości,
że nie będzie mógł umawiać się na randki lub że jego kariera ulegnie stagnacji, bo samotne matki nie będą miały na to czasu. Historia Anny znów zabrzmiała mu w głowie i w końcu się odważył.
„Chcesz się stąd wydostać?” – zapytała Nancy, obdarzając go swoim najbardziej zalotnym uśmiechem, żeby nie było wątpliwości co do jej intencji. Harry przez chwilę był zmieszany, ale szybko skinął głową. Anna skinęła kciukiem, gdy wychodzili.
„Będą cię kochać”, powiedział Harry, wchodząc po trzech stopniach do domu rodziców Harry’ego.
„O Boże. Wpadną w złość i będą w szoku” – powiedziała Nancy, głaszcząc się po brzuchu, który w końcu mogła zobaczyć.
„Nie, zostaną dziadkami. Będą zachwyceni” – upierała się jego narzeczona i zadzwoniła dzwonkiem.
„Harry!” powitał ich donośnym głosem, szeroko rozkładając ramiona. Ale Nancy nie dostrzegła najpierw twarzy mężczyzny. Poczuła coś… te odurzające perfumy, które wpędziły ją w kłopoty.
„Tato, to moja narzeczona” – powiedział Harry, odwracając się od ojca, by ukazać… Roberta
Spojrzeli na siebie przez sekundę, która trwała wieczność, a starszy mężczyzna spojrzał na swoje ramię na brzuchu. Zaczął kaszleć.
„Obiecałaś?” zapytał w końcu Robert, gdy już ochłonął.
„Wiem, że to niespodzianka. Ale jak widzisz, jest jeszcze jedna niespodzianka” – kontynuował Harry, ciągnąc Nancy za sobą, gdy weszli do domu.
Matka Harry’ego, Miriam, była oczarowana i siłą przyciągnęła Nancy, by ją przytuliła, świadoma jej brzucha. Usiedli i wyjaśnili sobie dokładniej sytuację, w tym jak się poznali, skąd dowiedzieli się o ciąży i jak planują jak najszybciej wziąć ślub.
Nancy po prostu poddała się nurtowi, nie wiedząc, co powiedzieć. Starał się zachować spokój, ale czuł intensywne spojrzenie Roberta, choć celowo unikał jego wzroku.
„Harry, pomóż mi poszukać albumu dziecka. Nancy powinna zobaczyć twoje zdjęcia z dzieciństwa. Twój syn będzie piękny” – powiedziała mu Miriam, a Harry się uśmiechnął.
„Właściwie, mamo. Właśnie dowiedzieliśmy się, że będziemy mieli bliźniaki. Dzieci.”
“AAAH!” Miriam exclaimed, hugging her son and her future daughter-in-law tightly. She and Harry ended up leaving in search of the baby’s album, leaving Nancy and Robert alone.
Nancy odwróciła wzrok, próbując znaleźć temat do rozmowy, ale odchrząknął. „Nancy, czy oni…?”
„Nie. To Harry” – przerwała Nancy, wskazując palcem. „Nie miałam pojęcia, że to twój syn. Cholera, nie wiedziałam, że jesteś żonaty. Ale te dzieci są twoje i nie będziemy już o tym rozmawiać. Zróbmy, jak mówią: „Co się dzieje w Las Vegas, zostaje w Las Vegas”.
„Dobrze. Mamy pakt milczenia” – skinęła głową, a Nancy odetchnęła z ulgą.
„Powiedz mi, tato!” kontynuował Harry. „Jak to możliwe, że nasz pediatra od kilku lat musiał mi powiedzieć, że MOJE DZIECI nie są moje? A co gorsza, są moimi braćmi! Jak to możliwe?”
„Przestań marudzić” – nalegał starszy mężczyzna i podszedł bliżej, co tylko jeszcze bardziej rozzłościło Harry’ego.
„Nie dotykaj jej” – ostrzegł, a jego oczy płonęły. „Co się stało? Bo widać, że oszukałeś mamę. Ale jak to się stało? Kiedy się poznali? Dlaczego mnie okłamali?”
„To było w Las Vegas” – wyznał pokonany Robert.
„Las Vegas” – szepnął Harry do Nancy. „Podróż, którą odbyłeś z Anną i przyjaciółmi kilka tygodni przed tym, jak mnie poznaliście i spaliście razem”.
Nancy nie mogła mówić, ale skinęła głową.
„Czy wiedziałaś, że już jesteś w ciąży?” kontynuował Harry, wciąż cicho.
„Tak” – wyznała, pochylając głowę. „Bardzo mi przykro, Harry. Nie miałam takiego zamiaru. Po prostu… nie wiedziałam, co innego zrobić”.
Harry nerwowo pociągnął się za włosy. „Utknęłam z ciążą, ale nawet z własnymi dziećmi nie”.
„Przepraszam” – Nancy powiedziała jeszcze głośniej.
„Synu, ja też przepraszam” – dodał Robert. „Chociaż, na swoją obronę, powiedziała mi, że to twoje”.
„Imbecyl!” – przestał narzekać, żeby się wkurzyć na teścia. „Wiedziałeś! Nie możesz mnie ciągle winić!”
Zaczęli się kłócić i nagle Harry miał wizję innych czasów, kiedy nie byli tak źli. Śmiali się przy posiłkach na świeżym powietrzu, zawsze spotykając się na wieczorach z grami planszowymi, a Nancy zawsze powtarzała, że lubi perfumy Roberta. Teraz oniemiał, myśląc o znakach, które powinien był dostrzec, zwłaszcza po śmierci matki, gdy dzieci miały pięć lat.
Dzieci… ich dzieci… które miały brązowe oczy jak ich ojciec, chociaż Harry i Nancy mieli niebieskie. Nie kwestionował tego wtedy, ale powinien był to zrobić.
„Jak sobie życzysz, Nancy! Czy wiedziałem, czy nie, to nie ma znaczenia. Musimy teraz zaplanować, co robić” – ponownie nagrał głos ojca.
„Nic! Nic nie zrobimy. Nigdy się nie dowiedzą, że jesteś ich prawdziwym ojcem!” krzyknęła Nancy, a Harry pocierał szyję, dużo myśląc. Ale zostali przerwani.
„Ten dziadek to nasz ojciec?” zapytał Josh. Wszyscy z przerażeniem odwrócili się w stronę drzwi, gdzie stali bliźniacy i ich przyjaciel Bobby.
„Tato?” Andrew odwrócił się do Harry’ego, który próbował się uśmiechnąć, ale nie potrafił. Pokerowa mina, którą zachował po spotkaniu z doktorem Dennisonem, jakoś mu nie wychodziła, a dzieci dostrzegły prawdę w jego oczach.
„Przepraszam” – wyszeptał do bliźniaków, nie mając już siły na nic innego.
Czego możemy się nauczyć z tej historii?
Prawda zawsze wyjdzie na jaw. Nancy powinna być szczera wobec wszystkich od samego początku, aby oszczędzić im mnóstwa bólu lata później.
Kłamanie komuś dla własnej korzyści jest zawsze złe. Sytuacja Nancy była trudna, ale nie powinna była realizować planu Anny ani dalej kłamać, nawet w desperacji.
