Oddałem swój płaszcz bezdomnej kobiecie, która po trzech latach wróciła z szarym etui i uśmiechem
Aż do tragicznej śmierci mojej żony, Boże Narodzenie było dniem w roku, który kochałem najbardziej.
Ale kiedy straciłem Jenny, stało się smutnym przypomnieniem utraconej więzi. Jakieś trzy lata po jej stracie zauważyłem kruchą bezdomną kobietę w Wigilię. Potrzebowała pomocy, więc dałem jej zakupy spożywcze, które kupiłem, i swój płaszcz.
Zawsze, gdy zbliżały się święta Bożego Narodzenia, Jenny i ja wpadaliśmy w szał zakupów, żeby przygotować przyjęcie, które organizowaliśmy każdego roku dla naszej rodziny.
Trzy dni przed kolacją Jenny zadzwoniła do mnie, żeby przypomnieć mi o zakupie papieru do pakowania bałwanów.
Widzisz, Jenny i ja byliśmy licealnymi kochankami. Nie mieliśmy dzieci, ale mimo to nasza miłość była głęboka.
Czasami czułem się winny, że nie możemy być rodzicami, ale mieliśmy siebie nawzajem i to było więcej niż wystarczające. Ona była moim światem, a ja byłem jej światem.
Tej tragicznej nocy, gdy wracałam do domu z papierem do pakowania prezentów i wieloma innymi rzeczami, które miałam przygotować na przyjęcie, odebrałam telefon.
„Panie Luke” – powiedział niespokojnym głosem ktoś po drugiej stronie linii. „Pańska żona miała wypadek samochodowy, musi pan przyjechać do szpitala”.
Zupełnie niespodziewanie znalazłam się w sterylnym pokoju szpitalnym, trzymając zimną dłoń ukochanej osoby i płacząc w głos.
Minęły jakieś dwa lata, a ja nadal nie mogłam pogodzić się z rzeczywistością i trudno mi było zaakceptować świętowanie Bożego Narodzenia.
Szedłem do domu, ale wchodziłem do przypadkowych sklepów, opóźniając przybycie do mieszkania, które wydawało się dziwnie ciche. Nieobecność Jenny była nadal mocno odczuwalna i nienawidziłem tego uczucia.
