O siódmej rano obudziło mnie dzikie szczekanie mojego psa, który próbował mnie obudzić na wszelkie możliwe sposoby, i zobaczyłem coś strasznego.
Dziś rano przydarzyło mi się coś, czego nigdy nie zapomnę.
Była prawie siódma rano. Na ulicy panowała jeszcze cisza poranka, a ja cieszyłem się rzadkim dniem odpoczynku.
Od wczoraj byłem dosłownie wyczerpany; nie miałem nawet siły, żeby pójść na poranny spacer z Kobakiem. Spałem jak zabity, a we śnie wszystko było spokojne i zwyczajne.
Nagle poczułem coś ciężkiego, uciskającego mnie w pierś. We śnie otworzyłam oczy: mój pies stał tuż przede mną. Położył na mnie łapy i wpatrywał się we mnie.
„No, czego chcesz?” wyszeptałam, zamykając oczy, zastanawiając się, czy jest po prostu głodny, czy chce się przejść.
Nie na nic. Zamiast tego zaczął uporczywie tupać nogami, lizać mnie po policzku i cicho skomleć, jakby mnie wołał. Nadal nie rozumiałam, dlaczego tak uporczywie mnie budzi. Ponieważ nie byłam tego świadoma, nagle zaszczekał mi tuż przy uchu, po czym wskoczył na łóżko i zaczął głośno szczekać zaniepokojonym głosem.
Otworzyłem oczy… i poczułem dziwny, ostry zapach. Nie od razu zrozumiałem, co to było. Ale po kilku sekundach mój mózg zaskoczył: zapach spalenizny. I stawał się coraz silniejszy.
Gwałtownie usiadłem, serce waliło mi tak głośno, że aż waliło w skroniach. Wyskoczyłem z łóżka, pobiegłem boso korytarzem — i zamarłem.
Z korytarza buchał gęsty, szary dym, który już przenikał do mojej sypialni. A w salonie płonął ogień — płomienie żarłocznie pochłaniały połowę pokoju, trzaskając i krzesząc iskry.
Pies stał nieopodal, szczekając na ogień, po czym spojrzał na mnie, jakby mnie zachęcając: „Szybciej!”.
Chwyciłem telefon, drżącą ręką wybrałem numer straży pożarnej i nie tracąc ani chwili, wyszedłem z nim z mieszkania.
Dopiero na ulicy, gdy byliśmy już bezpieczni i próbowałem złapać oddech, zdałem sobie sprawę: bez niego spałbym dalej… i może po prostu bym się nie obudził.
Później okazało się, że wieczorem, prasując, zapomniałem wyłączyć żelazko, wyczerpany. Zostało na ubraniach. To właśnie spowodowało pożar.
Nic nie pamiętałem. Ale mój pies wyczuł dym przede mną i zrobił wszystko, co mógł, żeby mnie obudzić.
Bez niego… mógłbym nie opowiedzieć tej historii.
