Mąż zmusił żonę do podpisania papierów rozwodowych na szpitalnym łóżku, nie spodziewając się jednak, że to ona zostanie porzucona…
W sali chorych na 7. piętrze prywatnego szpitala panowała dziwna cisza. Kardiomonitor miarowo piszczał, a białe światło padało na bladą twarz Hanh – kobiety, która właśnie przeszła operację guza tarczycy.
Zanim Hanh zdążyła się całkowicie wybudzić z narkozy, zobaczyła swojego męża Khaia stojącego na czele łóżka i trzymającego w ręku plik papierów.
– Nie śpisz? Dobrze, podpisz tutaj.
Jego głos był zimny, bez śladu litości.
Hanh był zdezorientowany:
– Co to jest… jaki papier?
Khai podsunął jej papiery, krótko:
– Papiery rozwodowe. Już je napisałem. Wystarczy je podpisać i gotowe.
Hanh była oszołomiona. Jej usta poruszały się, gardło wciąż bolało ją po operacji, nie mogła wydobyć z siebie słowa. W oczach malował się ból i dezorientacja.
– Z czego żartujesz?
– Nie żartuję. Mówiłem ci, że nie chcę żyć z chorą, słabą kobietą przez cały rok. Mam dość dźwigania tego ciężaru w samotności. Powinieneś pozwolić mi żyć z moimi prawdziwymi uczuciami.
Khai mówił spokojnie, jakby mówił o zmianie telefonu, a nie o porzuceniu żony, z którą spędził prawie 10 lat swojego życia.
Hanh uśmiechnęła się lekko, a z kącików jej oczu popłynęły łzy.
– Więc… czekałeś na moment, kiedy nie mogłem się ruszyć, nie mogłem zareagować… żeby zmusić mnie do podpisania?
Khai milczał przez kilka sekund, po czym skinął głową:
– Nie obwiniaj mnie. To musiało się stać prędzej czy później. Mam kogoś innego. Ona nie chce już żyć w ciemności.
Hanh przygryzła wargę. Ból w gardle był niczym w porównaniu z bólem, który krzyczał w jej sercu. Ale nie krzyczała ani nie płakała głośno, tylko cicho zapytała:
– Gdzie jest długopis?
Khai był zaskoczony.
– Ty… naprawdę podpiszesz?
– Nie mówiłeś? Prędzej czy później musiało to nastąpić.
Włożył jej długopis do ręki. Hanh wzięła go drżącymi dłońmi i powoli złożyła podpis.
– Gotowe. Życzę ci szczęścia.
– Dziękuję. Zwrócę nieruchomość zgodnie z umową. Do widzenia.
Khai odwrócił się i wyszedł. Drzwi zamknęły się upiornie cicho. Ale niecałe trzy minuty później otworzyły się ponownie.
Do środka wszedł mężczyzna. To był dr Quan, najlepszy przyjaciel Hanh ze studiów, który przeprowadził jej operację. W rękach trzymał dokumentację medyczną i bukiet białych róż.
– Słyszałem, jak pielęgniarka mówiła, że Khai właśnie przybył?
Hanh skinął głową, uśmiechając się lekko:
– Tak, przyjechałem po rozwód.
– Wszystko w porządku?
– Lepiej niż kiedykolwiek.
Quan usiadł obok niej, położył kwiaty na stole, a potem cicho podał kopertę.
– To kopia dokumentów rozwodowych, które przesłał mi twój prawnik. Ostatnio powiedziałeś: jeśli Khai złoży dokumenty pierwszy, to daj mi to do podpisu.
Hanh otworzyła go i podpisała bez wahania. Odwróciła się, by spojrzeć na Quana, a jej oczy błyszczały bardziej niż kiedykolwiek:
– Od teraz nie będę żyć dla nikogo innego. Nie muszę się zmuszać, żeby być „wystarczająco dobrą” żoną, ani udawać, że wszystko jest w porządku, kiedy jestem zmęczona.
– Jestem tu. Nie po to, żeby kogokolwiek zastąpić, ale żeby być przy tobie, jeśli mnie potrzebujesz.
Hanh skinął lekko głową. Spłynęła łza – ale nie z bólu. A z ulgi.
