Kiedyś myślałam, że najgorsze jest to, kiedy nie jesteś potrzebna

Kiedyś myślałam, że najgorsze jest to, kiedy nie jesteś potrzebna

Kiedy kochasz kogoś, a on nie odwzajemnia twoich uczuć. A potem zrozumiałam, że to wcale nie jest taka katastrofa.

Bo najgorsze jest to, kiedy jesteś potrzebna, naprawdę potrzebna osobie i ty też jej potrzebujesz, do szaleństwa, do tego stopnia, że ​​nie sposób być szczęśliwą z kimś innym.

Ale… Nigdy nie będziecie razem. Więc żyjecie, jak ptaki pukające w okno, rozbijające się o zimne szkło, aż do krwi. Dlaczego los łączy ludzi, a potem ich od siebie odciąga?

Przyprowadzi do ciebie osobę, pokaże cię ze wszystkich stron, da wam obojgu dokładnie tyle czasu, żebyście oszaleli na swoim punkcie, a potem was rozdzieli, rozrzuci w różnych kierunkach.

Okrutny świat, okrutne zasady! I nie mów mi, że życie tak nas hartuje. Nie chcę nic słyszeć.

— I nie powiem ci. Ale myślę, że to… Widzisz, ten świat nie jest okrutny, on po prostu uczy cię kochać. Kochać mimo przeszkód, czasu i odległości.

On testuje nie ciebie, ale twoją miłość. Wszak nie ma nic silniejszego na świecie niż miłość, która nie boi się walki z czasem i potrafi przetrwać nawet w rozłące.