Dwa miesiące po rozwodzie byłem w szoku, gdy zobaczyłem moją byłą żonę, która błąkała się bez celu po szpitalu. A kiedy poznałem prawdę… załamałem się.

Nigdy nie wyobrażałem sobie, że zobaczę ją tam — moją byłą żonę Mayę — siedzącą samotnie w szpitalnym korytarzu, bladą, milczącą i kruchą, jakby świat ją porzucił.

Nazywam się Arjun, mam 34 lata i pracuję w biurze. Byliśmy małżeństwem przez pięć lat, marzyliśmy o własnym domu, dzieciach i rodzinie.

Ale po dwóch poronieniach Maya zamknęła się w sobie, a ja coraz bardziej uciekałem w pracę. Drobne kłótnie stały się codziennością, aż pewnego kwietniowego wieczoru powiedziałem:

— „Maya, rozwiedźmy się.”

Ona cicho skinęła głową, spakowała rzeczy i odeszła.

Dwa miesiące później, odwiedzając przyjaciela w AIIMS, zamarłem.

Tam była — blada, wychudzona, w szpitalnej koszuli, z kroplówką obok, oczy puste i bez życia.

Serce stanęło mi w piersi, gdy ją zobaczyłem. — „Maya?”

Spojrzała na mnie zaskoczona. — „Arjun?”

Jej twarz była blada, ręce zimne. Próbowała to zbagatelizować jako „rutynowe badanie”, ale usiadłem przy niej, aż w końcu szepnęła:

— „Zdiagnozowano u mnie wczesnego raka jajnika. Można to leczyć… ale nie mam ubezpieczenia, wsparcia, nic.”

Zamarłem. Gdy ja żyłem w spokoju, ona — moja była żona — cierpiała samotnie.

— „Dlaczego mi nie powiedziałaś?”

— „Byliśmy rozwiedzeni. Nie chciałam cię obciążać.”

Poczucie winy przygniotło mnie. Rozmawialiśmy cicho przez wiele godzin. Zanim wyszedłem, powiedziałem:

— „Pozwól mi zostać przy tobie. Nie mogę odejść.”

Ona uśmiechnęła się smutno. — „Czy żałujesz dla litości?”

— „Nie… nadal cię kocham.”

Następnego ranka przyniosłem jej jedzenie. Potem zostawałem przy niej podczas badań i leczenia, niepewny, czy to miłość, żal, czy jedno i drugie.

Pewnego popołudnia powiedziała: — „Wiedziałam, że jestem chora przed rozwodem. Nie powiedziałam ci, bo zostałbyś ze mną z obowiązku, nie z miłości.”

Te słowa złamały mnie. I nie miała racji — kiedyś naprawdę wierzyłem, że odejście było najlepsze.

Kiedy zaczęła chemioterapię, przyniosłem składane łóżko i nocowałem w szpitalu, naprawdę słuchając jej obaw i drobnych chwil radości.

Pewnej nocy, gdy spała, znalazłem w jej torbie kopertę z napisem: „Jeśli Arjun to przeczyta, wybacz mi.”

W środku był list:Napisała, że jeśli czytam te słowa, może nie mieć siły mówić — że nigdy nie chciała mnie obciążać, i że nie zasługiwałem na to, by zostać wciągniętym w jej bezradność.

Znowu zaszła w ciążę — ale tylko na krótko. Nie powiedziała mi, bo bała się ponownie zawieść.

Po sześciu tygodniach straciła dziecko. Lekarze winili jej osłabione zdrowie i guz.

Poprosiła o rozwód, bym pamiętał ją jako silną Mayę, którą kochałem, a nie chorą i słabą pacjentkę.

A mimo to nigdy nie przestała mnie kochać. Odpuściła, bo wierzyła, że zasługuję na inne życie.

Trzymając jej list, poczułem, jak wszystko we mnie się łamie.

Tydzień później dr Kapoor powiedział mi, że guz nie reaguje na leczenie, a rokowania są złe.

Przerażony możliwością jej utraty, tej nocy trzymałem jej rękę i szepnąłem:

— „Jeśli możesz… chcę poślubić cię jeszcze raz. Bez dokumentów, bez ceremonii — tylko my.”

Maya słabo się uśmiechnęła. — „Zgadzam się.”

Pobraliśmy się cicho w jej szpitalnym pokoju — kwiaty od pielęgniarek, ciche obietnice, bez gości.

Trzy miesiące później odeszła w moich ramionach. W tym krótkim czasie żyliśmy znów jak mąż i żona.

Nadal przechowuję nasze zdjęcie ślubne i jej list — moje dwa najcenniejsze skarby.

Nie płaczę już co noc, ale za każdym razem, gdy przechodzę korytarzami AIIMS, przypominam sobie pierwszy moment, gdy ją zobaczyłem — chwilę, która zmieniła moje życie na zawsze.

A czasem, w hałasie New Delhi, przysięgam, że wciąż słyszę jej szept: — „Dziękuję, że mnie kochałeś.”