Opuszczając kolonię karną na zwolnieniu warunkowym, nie wiedząc, dokąd pójść, trafiła pod niewłaściwy adres i spędziła noc u zupełnie obcych ludzi. Ten wypadek zmienił wszystko.
Kristina wzięła głęboki oddech: ciepłe powietrze wypełnił zapach wolności.
To było jej drugie spotkanie z nią. To było jej drugie wyjście na wolność. I to był drugi raz, kiedy musiała na nowo nauczyć się żyć.
Uśmiechnęła się krzywo. „Nieważne, trudności czynią cię silniejszym…”
Tak, te dziwne, wręcz absurdalne próby zdawały się przytrafiać tylko jej. Ale nieważne, da sobie z nimi radę. Teraz na pewno będzie mądrzejsza.
Nie pomoże już nikomu – nie ma mowy! Niech wszystko będzie teraz inaczej. Spokojnie, cicho, bez zbędnych kłopotów.
Trzy lata temu opuściła już mury ukochanego sierocińca. Wierzyła wtedy w dobroć, kochała świat całym sercem i czuła się częścią większej, jaśniejszej całości.
Może naprawdę miała wtedy szczęście, a może w tej instytucji było trochę więcej człowieczeństwa niż w innych…
Ale nie pozostały po niej żadne dobre wspomnienia. Nic tylko ból: nieustanny krzyk, upokorzenie, niekończące się kary…
Jeśli ktoś „źle się zachowywał”, po prostu zamykano go w pokoju – nazywaliśmy to „izolacją” – z małym okienkiem w suficie i podawano mu tylko wodę przez trzy dni.
A czasami po prostu bito. Sama myśl o tym robiła się mdła.
Pewnego dnia, idąc na przystanek autobusowy, Kristina zobaczyła małą dziewczynkę walczącą w stawie. Bez namysłu rzuciła się jej na ratunek.
Dziewczynka walczyła z całych sił, ale Kristina była starsza i silniejsza. W końcu dziewczynka wylądowała w jej ramionach, krwawiąc z nosa – musiała pocierać twarz, wyciągając ją.
Kiedy ludzie przybiegli, nie słyszeli wdzięczności, lecz oburzenie dziecka: jakby zaatakowało, a nie uratowało.
Biorąc pod uwagę przeszłość Kristiny, szybko zabrano ją na komisariat. Znaleźli odpowiedni zarzut, mimo że technicznie rzecz biorąc, nic poważnego się nie stało. To była kolejna historia, która nie poszła po jej myśli.
Teraz była zdeterminowana: każdy sam sobie z tym poradzi. Nie będzie na nikogo patrzeć.
Wsiądzie do autobusu i pojedzie tam, dokąd musi: do domu w odległej wiosce, godzinę jazdy od miasta. Wtedy jeszcze tam nie dotarła; minęła swój przystanek. Może tak będzie lepiej?
Autobus delikatnie zakołysał się na wyboistej drodze. Kristina, nieświadoma tego, zasnęła. Starsza kobieta obudziła ją, delikatnie potrząsając za ramię:
„Proszę pani, jedzie pani do Kalinowki, prawda? Już tam byliśmy!”
Krystyna z trudem rozpoznała, gdzie jest, ale skinęła głową. Wyskoczyła z autobusu jak strzała. Wokół niej były pola, las, wieczór, piękno…
Ale spędzenie nocy na pustkowiu nie było zbyt komfortowe.
Wioska nagle ją powitała. W jednej chwili pole, w drugiej ulica z domami.
Wszystko wokół wydawało się zamarznięte, pogrążone w ciszy. Na ulicy nikogo nie było. Sprawdziła dokumenty. Prawidłowy adres: dom z resztkami zielonej farby, trzeci od końca.
Dwa pasowały. Jeden był ewidentnie wrakiem, więc drugi.
Dom okazał się jeszcze lepszy, niż się spodziewano. Czajnik, herbata, cukier, stary telewizor, sofa. Kilka minut później siedziała z gorącą szklanką i bochenkiem chleba w ręku, po czym osunęła się i zasnęła.
Obudziły ją dziwne dźwięki. Gdzieś w pobliżu samochód, kroki, głosy. Potem trzasnęły drzwi i samochód ruszył.
Kristina spiąła się. Wyjrzała przez okno: ktoś siedział na ziemi przy bramie, obok wózka inwalidzkiego. Próbował wejść, ale nie mógł.
„Hej! Co ty tu robisz?” zawołała.
Mężczyzna podniósł wzrok. „A ty?”
„Mieszkam tu”.
Zaśmiał się cicho.
„Więc pomyliłem adres”.
Kristina zeszła na dół, pomogła mu wstać i posadziła go na krześle.
„Jak długo tu jesteś?”
„Od wczoraj wieczorem” – jęknęła.
„A ja jestem tu od dziesięciu lat”.
„Co masz na myśli?!” Kristina była zaskoczona.
„Więc mieszkasz tu na pół etatu?”
„Nie, oczywiście, że nie!” Opieka społeczna dała mi ten dom, bo byłem sierotą! Mam dokumenty! Oczywiście, że są w domu…”
«Chodźmy sprawdzić» — powiedział spokojnie. «Wejdźmy.»
Kristina skinęła głową. Mężczyzna wydawał się zbyt pewny siebie. Wiedział nawet, gdzie znaleźć dwie deski, aby łatwo dostać się na werandę. Skąd je wziął? Może już tu był?
Gdy tylko weszli do domu, Kristina natychmiast podała mu papiery. Nawet nie zadał sobie trudu, żeby je przeczytać; po prostu odłożył je na bok. «Chcesz zaparzyć herbaty?» »
Zerwała się i nalała mu herbaty. Dopiero gdy zaczął pić, mężczyzna wziął papiery, spojrzał na nich i uśmiechnęła się.
„Sprawdziłaś numer domu?”
Kristina pokręciła głową.
„To numer trzydzieści. Potrzebujesz numeru trzydzieści dwa, po drugiej stronie ulicy.”
„Co?!” Jego oczy napełniły się łzami. „To katastrofa! Strach tam iść!”
„To oczywiście wstyd” – zgodził się. „Ale nie mam wyboru”.
Kristina opadła na krzesło. Znów wszystko poszło nie tak.
„Co mam zrobić?” »
„Nic. Jest mnóstwo miejsca. Wybierz dowolny pokój i tam zamieszkaj.” Nie będziesz mi przeszkadzać i nikt inny nie może przyjść.»
«Ale jestem sierotą! Nie mam gdzie indziej mieszkać!»
«Dobrze, mieszkaj tam, jeśli chcesz. Od czasu do czasu pomóż mi w drobnych sprawach. Napraw dom, pracuj… życie się zacznie.» Kristina zrobiła pauzę. W jego słowach brzmiała logika. Nie wydawał się groźny. Wręcz przeciwnie, był uprzejmy, wręcz miły.
«Mam na imię Kristina.»
«Andriej» – odpowiedział. «Nie bój się. Nie zawsze taki jestem… Kiedyś byłem sportowcem. Miałem wypadek. Po kontuzji wszystko się zmieniło. Żona mnie tu przywiozła i powiedziała:
«To twoje miejsce». Samochód po nią pojechał, mieszkanie jest na czwartym piętrze… a teraz nie mogę tam wejść. Więc mieszkam tutaj…
Kristina spojrzała na niego i poczuła, jak coś w niej mięknie. Przyjechała z postanowieniem, by nie wtrącać się w sprawy innych.
A teraz siedziała w domu obcego człowieka, piła herbatę i zdała sobie sprawę: może oboje byli dla kogoś obcy, ale nie dla siebie nawzajem.
„I mówisz to tak spokojnie?!” Kristina była głęboko zdenerwowana.
Gdyby tylko znalazła tę „kobietę”! W sierocińcu ludzie tacy jak ona mieli naprawdę „ciężkie chwile” – i to przez długi czas. Nikt nigdy nie zareagował.
„Bądźmy szczerzy” – uśmiechnął się Andriej. „Nie jestem taki stary. Mam dopiero trzydzieści dwa lata.»
«Dobrze… dobrze» — zgodziła się Kristina, nieco zawstydzona.
Leżąc w swoim pokoju, długo nie mogła zasnąć. Dręczyły ją myśli. Co za los… Ona, sierota, nigdy nie zaznała niczego dobrego, ale wciąż wierzyła w przyszłość.
A Andriej miał wszystko: zdrowie, sukces, miłość… A teraz? Pustka. Co mogło czekać kogoś, czyje życie nagle się zawaliło?
Rano obudziły ją odgłosy wioski: koguty, krowy, głosy ludzi. Spojrzała na zegarek: szósta rano! „Gdzie wszyscy są?” Tak wcześnie się spieszysz?»
Wciągnęła powietrze: pachniało kawą. Dziwne uczucie… Wkładając kurtkę, weszła do pokoju. Andriej, mimo wózka inwalidzkiego, zręcznie przygotowywał śniadanie.
«Cześć! Właśnie myślałam o zrobieniu kawy. Dwie filiżanki!»
Kristina wciągnęła zapach.
«Wow! Pachnie tak pysznie!»
«Piłaś kiedyś prawdziwą kawę?» uśmiechnął się.
Dziewczyna pokręciła głową, obserwując jego ruchy. Minutę później poczuła smak napoju: gorzki, lekko cierpki. Spróbowała kolejnego łyku, ale nic z tego.
Andriej zauważył jej grymas.
„Nie smakuje ci?”
„No cóż… nie do końca” – odpowiedziała szczerze.
Zaśmiał się.
„W takim razie masz szczęście, że się nie uzależniasz. Kawa to praktycznie narkotyk dla dorosłych”.
„To niech będzie herbata” – uśmiechnęła się Kristina.
„Dobrze, Kristin. Teraz pomyślimy, jak będziemy żyć dalej”. »
Tydzień później została zatrudniona na klepisku. Zadawano jej pytania o przeszłość, ale Kristin opowiedziała mu wszystko szczerze. Szef postanowił dać jej szansę:
„Najpierw, jako wytwórca tarcz, zobaczymy, jak sobie poradzisz”.
Wracała do domu wieczorem zmęczona, czasem pokryta kurzem, ale szczęśliwa.
Andriej zawsze ją witał, słuchał uważnie, wspierał, doradzał i cieszył się z jej sukcesów. I po raz pierwszy Kristin poczuła się potrzebna. Naprawdę kochana.
W swój pierwszy dzień wolny zaproponowała:
„Chodźmy na spacer! Ledwo widzieliśmy wioskę. Ja na pewno nie. A przecież nie można się chować do końca życia!”.
Wyglądał na zaskoczonego, po czym skinął głową:
„Masz rację. Chodźmy”.
Mieszkańcy wioski zaczynali się już do niej przyzwyczajać. Przywitali ją, a nawet rozmawiali z Andriejem, nie odwracając wzroku ani nie wyciągając pochopnych wniosków. Zaczął się relaksować, a nawet żartować.
W domu powiedział:
„Miałem dziś niesamowitą podróż. Dziękuję”.
„To dopiero początek! Zdobędziemy więcej!”. Kristina się uśmiechnęła.
Wzięła go za ręce i po raz pierwszy od dawna spojrzał na nią szczerze i ciepło.
„Co mówią lekarze? Może jest jakaś szansa?”
„To wszystko bzdura. Mówią: »Wstań i chodź«. Ale co, jeśli to nie pomoże? Co, jeśli nogi odmówią ci posłuszeństwa?”
Andriej pomachał i skierował się do swojego pokoju. Kristina patrzyła, jak odchodzi. Nie teraz, ale wkrótce znajdzie sposób, żeby mu pomóc.
Następnego dnia dziewczyna poszła do lokalnego ratownika medycznego.
„Dzień dobry! Mam na imię Kristina. Mój mąż i ja… no cóż, mój sąsiad… mamy mały problem.”
Ratownik medyczny skinął głową ze zrozumieniem.
„Wiem, o kim pani mówi. Jak mogę pani pomóc?”
Opowiedziała mu wszystko: o urazie, diagnozie i utracie pewności siebie Andrieja. Ratownik medyczny zamilkł.
„Nie jestem ekspertem w tej dziedzinie, ale mam znajomego lekarza. Idę do niego jutro. Jeśli przyniesie pani dokumenty, skonsultuje się z kolegami”.
Kristina obiecała przynieść wszystko. I rzeczywiście, dokumenty znalazła. Ale kiedy wróciła do domu, czekał ją straszny widok: Andriej leżał na podłodze, a jego krzesło było przewrócone.
„Andriej! Co się stało?!”
Otworzył oczy, oddychając szybko i ciężko.
„Chciałem wstać… Chciałem tylko raz… Naprawdę chciałem być blisko ciebie. Ale nie miałem sił… Upadłem…”
Kristina ścisnęła go za głowę.
„Zwariowałeś… Nie możesz tego zrobić! Powinieneś był się wyszkolić, przygotować… I nie spieszyć się.”
„Kristina…”
Czule go pocałowała.
„Jesteś niepełnosprawny… A ja pochodzę z sierocińca i jestem byłym więźniem. I co z tego? Jesteśmy dla siebie stworzeni.”
Ratownik medyczny go nie zawiódł. Jego przyjaciel okazał się lekarzem Andrieja. Dał mu zalecenia, kilka książek i szczegółowe instrukcje. Kristina uzbroiła się w to, jak rycerz przed bitwą.
Czasami Andriej czuł się zmęczony, zły i mamrotał:
„Dlaczego mam takie szczęście? Jesteś młody, przystojny… A ja jestem zepsuty”.
„A ja jestem sierotą” – odpowiedziała. „I co z tego? Jesteśmy razem. To najważniejsze”.
Minęło sześć miesięcy. Pierwszy krok. Drugi. Potem trzeci. Andriej powoli, ale pewnie uczył się chodzić.
Pewnego dnia powiedział:
„Muszę pojechać do miasta. Na jeden dzień”.
„Chodź ze mną!” – zasugerowała Kristina.
„Nie. Sam. Muszę podjąć decyzję”.
