Podali mi niemowlę przez okno samochodu – mężczyzna mi je dał i uciekł. Dopiero 19 lat później poznałem prawdę.

„Talent…” Aleksiej skrzyżował ramiona na piersi. „Potrzebujemy górników, budowniczych, ale pisarzy… Ile on zarobi na tych opowieściach?”

Ten argument był stary jak świat. Aleksiej uważał swojego syna za „prawdziwego mężczyznę”, przygotowującego go do trudnego życia. Zabierał go na polowania, uczył majsterkować, naprawiać i budować. Maria natomiast zachowywała każdą kartkę papieru, na której pisała, wkładała ją do teczki i czytała ponownie.

Gleb tworzył niesamowite opowieści o innych światach – z latającymi miastami, gadającymi zwierzętami i ludźmi, którzy potrafili zamieniać się w światło. Nikt nie rozumiał, skąd u wiejskiego chłopaka tyle wyobraźni.

„Gleb, dokończ i chodźmy” – ustąpił Aleksiej. „Pokażę ci, jak poprawnie czytać leśne ścieżki”.

Kiedy syn poszedł do swojego pokoju, Maria cicho powiedziała: – Nie miałam wielu książek w sierocińcu, ale czytałam je, aż się zniszczyły. Może odziedziczył po mnie?

Aleksiej zaśmiał się, ale nic nie powiedział.

Kochał swojego syna surową, milczącą miłością, która nie potrzebowała słów. W każdą niedzielę zabierał go do warsztatu, dawał mu prawdziwe narzędzia, uczył go pracy ręcznej.

Tej nocy Gleb znowu mówił przez sen. Maria zbudziła się z jego mamrotania i poszła do jego pokoju. – Lena… Lena, czekaj – zawołał kogoś, niespokojnie przewracając się z boku na bok.

Dziwne imię. Nie znali nikogo o tym imieniu, ale Maria była już przyzwyczajona do tych nocnych telefonów. Gleb dzwonił do nieznanej Leny od piątego roku życia i rano nie pamiętał swoich snów.

– Synu, spakowałam ci kanapki – Maria przygotowywała Gleba do regionalnej olimpiady literackiej.

— Mamo, czemu zachowujesz się jak mały chłopiec? — Uśmiechnął się nieśmiało, ale wziął kanapki.

Maria nie mogła oderwać wzroku od syna. Wysoki, szczupły, z uważnymi, poważnymi oczami. Czasami dostrzegała dziwne podobieństwo do siebie – nie w wyglądzie, ale w gestach, w pochyleniu głowy, w zwyczaju przygryzania wargi, gdy był zamyślony.

— Nie zapomnij swetra, do wieczora będzie zimno. — Machinalnie poprawiła kołnierzyk jego koszuli.

— Mario, wystarczy. — Aleksiej wszedł do pokoju. — Nie jest już małym chłopcem.

Gleb spojrzał na ojca z wdzięcznością.

— Mam coś dla ciebie. — Aleksiej wyjął z kieszeni mały pakunek. — Weź go.

Gleb rozłożył papier i zamarł – w środku był rzeźbiony ołówek z karelskiej brzozy w skórzanym etui. Bardzo ładny. — Dbaj o niego. I zawsze myśl głową – Aleksiej położył rękę na ramieniu syna. – Teraz jesteś dorosły.

W oczach Gleba błysnęło coś nowego – świadomość wagi chwili, odpowiedzialność, duma. – Dziękuję, tato – mocno przytulił ojca.

Maria otarła łzę. Nagle poczuła strach – uświadomiła sobie, że jej syn wkrótce zupełnie dorośnie, wyjedzie, a dom będzie pusty. Ta myśl ścisnęła jej serce.

Kiedy autobus zniknął za rogiem, wioząc Gleba na olimpiadę, Aleksiej objął żonę za ramiona.

„Dobry chłopak wyrósł” – powiedział po prostu.

„Tak” – Maria skinęła głową. „Nasz”.

„Mamo, w piątek mamy wieczór literacki, pójdziesz?” – głos Gleba zabrzmiał podekscytowanie w słuchawce.

Dwa lata w instytucie regionalnym zmieniły go. Jego głos stał się głębszy, pojawiły się nowe zwroty, nawet mowa trochę się zmieniła. — Oczywiście, przyjdę — Maria przycisnęła telefon do ucha, starając się nie uronić ani słowa. — I przywiozę tatę, tęskni za tobą, mimo że milczy.

— Super! — Gleb był zachwycony. — Moje opowiadanie ukazało się w zbiorze. Zostawiłam ci egzemplarz.

Rozłączyła się i Maria wyszła na werandę.

Wiosenne słońce grzało, ale ziemia jeszcze nie wyschła.

Listonoszka Nina machnęła ręką od furtki. — Mario, masz list! Nie ma adresu zwrotnego, jakiś dziwny.

Koperta była podarta, jakby przebyła długą drogę. W środku znajdowało się pożółkłe zdjęcie i kartka papieru w kratkę, zapisana dużym pismem. Na zdjęciu dwie kobiety — młoda i starsza — stały przytulone na tle drewnianego domu.

Młoda była tak podobna do Marii, że aż zaparło jej dech w piersiach. Te same oczy, ten sam łuk brwi, nawet uśmiech był jej własny.

Jej ręce drżały, gdy zaczęła czytać:

„Witaj, Mario. Nie znasz mnie, ale jestem mężem twojej siostry Eleny. Tak, masz siostrę. A raczej miałaś. Elena zmarła sześć miesięcy po tym, jak urodziłaś dziecko. W wypadku samochodowym.

Zgubiłaś się, gdy miałaś dwa lata. Twoi rodzice szukali cię, ale nie mogli cię znaleźć. Zmarli, nie wiedząc, co się z tobą stało. Ale Elena się nie poddała. Szukała cię przez dwadzieścia lat i w końcu cię znalazła.

Dowiedziała się, gdzie mieszkasz, kim jest twój mąż. Ale kiedy szykowała się do wyjazdu, zdarzył się wypadek. Zostałem sam z naszym synem na rękach. Nie mogłem, rozumiesz? Nie mogłem być ojcem. Stchórzyłem. Elena zawsze była silniejsza ode mnie. Przyprowadziłem chłopca do ciebie, bo wiedziałem, że zrozumiesz. Jesteś jego ciocią.

Płynie w nim ta sama krew, co w tobie. Wybacz mi. I wybacz Elenie – chciała przyjść do ciebie wcześniej, żeby ci powiedzieć… Cała prawda. Nie miała czasu. Igor»

Maria opadła na ławkę, przyciskając dłonie do piersi. Brakowało jej powietrza. Dom, droga, las – wszystko wirowało jej przed oczami.

Gleb. Jej Gleb. Syn jej siostry. Siostra, której istnienia nawet nie podejrzewała. Aleksiej znalazł ją tam – siedzącą nieruchomo z listem w dłoniach. Po wysłuchaniu usiadł.